توهین‌آمیز زینب موسوی نسبت به فردوسی و شاهنامه

زینب موسوی در سال‌های اخیر با اتخاذ رویکردی جنجال‌آفرین و هنجارشکن، بیش از آن‌که در عرصه هنر و طنز حرفی برای گفتن داشته باشد، از طریق حرکات حاشیه‌ساز و اظهارات تحریک‌آمیز سعی در جلب توجه افکار عمومی داشته است. این رفتار نشان می‌دهد که او برای دیده شدن و مطرح کردن نام خود، حاضر است حتی به مقدسات فرهنگی و ملی دست‌اندازی کند.

چنین رویکردی بیانگر نوعی بحران هویتی و عطش شدید به شهرت است. در حالی‌که یک هنرمند واقعی رسالت خود را در اعتلای فرهنگ و زبان می‌بیند، زینب موسوی مسیر عکس را انتخاب کرده و تلاش می‌کند با توهین و تمسخر، واکنش‌های منفی ایجاد کرده و از آن ارتزاق رسانه‌ای داشته باشد.

انتقاد اصلی به او نه صرفاً بابت یک شوخی بی‌جا، بلکه به خاطر بی‌مسئولیتی آشکار در قبال میراث فرهنگی است. فردوسی شاعر حماسه و هویت ایرانی است؛ کسی که اگر شاهنامه را نمی‌سرود، شاید امروز زبان فارسی در برابر هجوم زبان‌های بیگانه دوام نمی‌آورد. نادیده گرفتن چنین جایگاهی، نشانه سطحی‌نگری و ناآگاهی از ارزش‌های فرهنگی است.

جامعه فرهنگی ایران از هنرمندان انتظار دارد در مسیر ارتقای فهم و اندیشه حرکت کنند، نه آن‌که با ابزار توهین و تحقیر، خوراک رسانه‌ای زودگذر تولید کنند. زینب موسوی با چنین عملکردی ثابت کرد که بیشتر از آن‌که به هنر پایبند باشد، به دنبال جنجال و توجه رسانه‌ای است.